…But not to no where.

Ja de oudere jongeren onder ons herkennen (beetje anders dan heb 2 woordjes toegevoegd) hier vast de hit van Talking Heads in volgens mij uit 1985. Tja in mijn jonge jaren was ik dj en dan onthou je nog wel eens wat, niet dat je er wat aan hebt dat soort weetjes, maar toch. Gebeurd me trouwens wel vaker dat ik de meest onbenullige dingen onthou maar wel de koffie in de supermarkt vergeet en dat is niet handig. Maar ja doe je eraan…

Hier in de omgeving van Nordmaling (en elders in Zweden natuurlijk ook), zijn er maar weinig wegen die niet op en neer gaan. Dat heeft zo zijn voor- en nadelen, een voordeel is bv het uitzicht als je in de auto zit, zoals op de foto, ik vind het zelf echt prachtig.

Een heel groot nadeel is ‘s avonds wanneer jij naar beneden rijdt, en je hebt een tegenligger nu is dat met normale verlichting al niet echt gezellig voor je ogen maar hier zie je eigenlijk alleen maar auto’s met een vermogen aan VERstrallers op de bumper echt, menig voetbalstadion zou jaloers zijn op zulke verlichting. Nog leuker is het als ze ze op het dak geknoopt hebben alsof je een Boeinig 747 tegen komt. Maar zeker belangrijk, want je wil natuurlijk wel weten wanneer er elanden op de weg zijn, of beren mag ook, maar ook zwaar irritant, je ziet ff helemaal niks meer wat op zich toch redelijk onhandig is tijdens het auto of sneeuwscooter rijden. 

Het huis staat niet direct aan de doorgaande weg hier, kijk maar, je moet nog ong. 500 meter een berg weggetje naar beneden. En ik kan je vertellen dat is dolle pret dankzij de fantastisch winter dit jaar. Ze zeggen dat hij nog wel komt maar ik heb zo mijn twijfels. De ene dag is het +5 en vervolgens is het weer -10 en alles wat er tussen zit, kouder dan -17 is het hier (nog) niet geweest dit jaar. Het gevolg… de sneeuw smelt en natuurlijk bevriest het water dan weer als de temperatuur daalt. De grond kan het water niet kwijt want die is nog keihard, het kan dus nergens heen met tot gevolg een eigen ijsbaan in de tuin maar nog leuker wordt de weg hier naar toe. Vandaag moest ik even boodschappen doen, met de auto naar boven was me al duidelijk… dat wordt hem niet dus dan maar de de snowmobiel, die kan tenslotte (bijna alles). Ik had het kunnen weten want uit de schuur rijden ging al niet echt soepeltjes, maar we zijn niet zomaar verslagen dus met wat heen en weer geschuur kreeg hij (of zij geen idee eigenlijk, maar hij is blauw dus ik denk een hij) grip en stond ik buiten. Door de tuin ging nog wel maar eenmaal een paar meter op de berg… no way! Geen grip, een boel geglibber en het gezegde 1 stap vooruit 2 achteruit kreeg ineens een hele duidelijke uitleg. Niet tegen op te komen dus. Dat ding maar weer weggezet. Gelukkig kreeg ik een appje van Janneke of ik nog boodschappen wilde doen… JAAAAA was het duidelijke antwoord… “ok dan kom ik die kant wel op maar ik rij niet naar beneden want ik kom nooit weer omhoog”.  Die heeft er duidelijk meer ervaring mee. Ok, ook geen probleem het is een steil stukje (echt steil) maar ik heb nog jonge benen dus ik de spikes onder de schoenen (dat is echt een must have hier) en naar boven geklauterd… en het was klauteren, het ging maar daar is ook alles mee gezegd. Naar beneden op de terugweg was pas echt een avontuur. Zelfs met de spikes gleed je zo af en toe gewoon naar beneden. De volgende keer met zo’n weg sleep ik een slee mee naar boven dan roets ik zo naar beneden op de terugweg. Lekker snel en als je dan toch met je hoofd op de weg stuitert dan in ieder geval niet van zo hoog! Één nadeel, er zit een behoorlijk scherpe bocht in het weggetje dus de kans dat je sneller beneden bent aan de verkeerde kant van de berm is aanwezig… en dan ben je ineens niet meer zo vrolijk.

Maar goed, aangezien jullie dit nog lezen maakt wel duidelijk dat ik het overleefd heb en nu heerlijk binnen zit. Het eten staat lekker te worden (hoop ik), de kachel snort dus wie doet me wat. En hoewel ik iedere dag probeer om naar de Zweedse tv te kijken, dat helpt echt de taal de leren, heb ik geleerd toen ik naar Duitsland verhuisde. Maar op vrijdag is het Nederlandse tv avond… jawel Flikken Maastricht. Ik blijf er nog net niet voor thuis maar het scheelt niet veel en ik verheug me er iedere week weer op. Heerlijk. 

Afgelopen week zijn we een dagje naar Umeå geweest, de grootste stad hier in de omgeving. Met zo’n 75.000 inwoners, de hoofdstad van de provincie en de grootste universiteit van noord Zweden is het dus zeker voor Zweedse begrippen een grote stad. En ook een mooie stad. Veel oude gebouwen, de rivier de Ume die dwars door deze oude stad loopt, heel veel musea en het wereldberoemde (althans in Zweden) Sculptuur park zijn zeker de moeite van het bekijken waard. Ergens in november is er het grootste festival van Zweden, het Northsea Jazz Festival van Nederland zeg maar, maar groter zeggen ze, maar ja dat zeggen Amerikanen ook van alles wat zij hebben. En dat zal best maar in Umeå hebben ze een aantal jaren geleden een Mall gebouwd waar je blij bent dat ze het simpel hebben gehouden door maar twee looppaden te maken per verdieping en geen zij weggetjes of rare kruisingen want anders zou je zonder je GPS gegarandeerd verdwalen. Dat ding is zo achtelijk groot en chick. En die goochemerds hier hebben er gelijk maar een supermarkt (de XL van die blauwe is er een dinky toy bij vergeleken met de Willy’s daar) en uiteraard de Ikea. Dus je hoeft echt niet de halve stad door als je en boodschappen moet doen en wilt shoppen want alles onder 1 dak. Dat de Ikea er ook zit kwam goed uit, of was dat de reden dat we er heen gingen? Nou ja maakt niet uit, er moest nog laminaat komen. Dus wij de Ikea in. Mooi als het eenmaal ligt maar dat gesjouw… het scheelt weer een uurtje trainen thuis dat scheelt maar hoe je het ook tilt, die paar plankjes in een pak worden na een stuk of 15 pakken toch enigs sinds zwaar. Het paste allemaal in de Volvo waarbij wij dan ineens de irritante tegenligger waren geworden omdat de auto toch ietwat achterover hing door al het gewicht. Er lag ook nog zo’n 50 liter verf en aanverwante artikelen in maar we zijn weer veilig thuis gekomen en de renovatie kan weer verder. Het is veel werk (leuk een groot huis, maar tijdens poets- en klusdagen soms even niet) maar mooi dat het wordt. Dat dan weer wel!

3 gedachten over “We’re on a road…

Laat een reactie achter op Harald Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s