…toch best handig!

Ja daar bedoel ik email mee, niet dat je een tv of computer opstuurt. Hoewel dat kan natuurlijk ook wel. Maar ik weet zeker dat je er niet elk moment bij stil staat maar sinds we heel veel communiceren via nulletjes en eentjes is het zelf verhuizen een stuk eenvoudiger geworden.

Niks geen gedoe met iedereen een kaartje sturen “Ik ben verhuisd” met een nog dommere tekst “mijn nieuwe adres is…” dat heb ik echt nooit begrepen krijg je een verhuisbericht met zoiets van “wij gaan verhuizen… het oude adres… ons nieuwe adres…” mocht je net een soort gelijke kaartje naar iedereen verstuurd hebben mijn excuses, het is niet persoonlijk bedoeld, maar ik vind dat zo raar, maakt mij dat nou uit wat je oude adres is, heb er niks aan als ik op bezoek wil komen moet ik toch naar het nieuwe adres.

Nee dan maar via email die is nog zo gek nog niet, die weet altijd precies waar ik ben en da’s best handig als je net als ik met enige regelmaat verhuisd, geen gedoe die post weet me altijd te vinden. 

Ik had het al aangekondigd en vorige week maandag was het dan zover. Zondag nog even heerlijk pannenkoeken met spek voor Janneke, Roger en Silas gebakken ten afscheid. Zeker geen vaarwel ik kom nog wel naar Nordmaling heb er een heerlijke tijd gehad, maar had/heb ook wel zin in het nieuwe avontuur een km of 500 naar het zuiden. Koffer en tas dus maar weer gepakt en de hort op Nordmaling wordt Gällö. Het was een mooie dag om te reizen dus vol goede moed op stap… het plan was om na een uurtje of zes op de plaats van bestemming te zijn maar dat liep als snel anders.

In Örnsköldsvik begon het feest. Of het nou kwam omdat de machinist te geïnteresseerd was in Corana of een defect ik heb geen idee en maakt ook niet uit, de trein die ik moest hebben… die ging niet. Maar ik heb goede ervaringen met SJ (de Zweedse NS) en hun klantenservice dus die gebeld en kreeg een keurig nieuw reisschema. Om half 5 zou er een andere trein gaan naar Sundsval en daar zou de trein naar Östersund dan wachten op me om me vervolgens in Gällö er uit te gooien. Ik vond het een iet wat enthousiast voorstel maar vooruit als zij het zeggen zal het wel… je snapt het al. Niet dus! Natuurlijk niet! Zo’n hele trein laten wachten op die andere reiziger uit Örnsköldsvik was ook te leuk om waar te zijn.

Maar ja daar sta je dan, want ondanks dat het pas rond 19 uur was was dat wel de laatste trein richtend Östersund. Maar eens even kontakt gezocht met het hoofdkantoor in Nederland en daaR zit een general manager echt… daar kan Philips jaloers op zijn.

Nog voor ik uberhaubt het stationsgebouw verlaten had, kreeg ik al een mail met een reservering voor een hotel en meedenken doet ze ook nog… zo’n 700 meter van het station. Veel beter kan het niet worden toch? Een heerlijk bedje met uitzicht op de haven (waar je me sowieso altijd een plezier mee doet), iets later dan de bedoeling was maar de volgende dag was ik dan toch in Gällö.

En wat is er nou leuker dan, behalve uiteraard een hartelijk welkom, een pakketje te vinden dat er op je ligt te wachten… echt daar wordt een mens spontaan vrolijk van. Vakliteratuur, schone kleren, eerste levensbehoeften, noem het maar op alles wat en mens gelukkig kan maken (nou ja gelukkig geen zingende merelmaar toch) kan er weer even tegen aan.

Dus ja ik was wat langer onderweg maar het is tot nu toe zeker de moeite waard en ben druk met alles onderzoeken (dat zeg ik altijd altijd als mensen vragen waar ik mee bezig ben en ik schijnbaar niet genoeg beweeg wat op werken lijkt, dan doe ik onderzoek) de omgeving een beetje aan het verkennen, ook zeker niet onbelangrijk want je leert niet alleen de mooie plekjes kennen maar is ook handig mocht ik ooit verdwalen, dan weet ik tenminste de weg.

In plaats van uitzicht op de rivier kijk ik hier zo vanuit de woonkamer over het meer. Toen ik hier vorige week aankwam was het nog een grote ijsvlakte, en niet dat het hier 20 graden was afgelopen week maar toch warm genoeg om het echt als een raket te zien verdwijnen dat gaat echt super snel. Nog een paar dagen dan kunnen de echte diehard’s weer een duik nemen. Ik persoonlijk wacht nog heel even en gun de vissen nog de ruimte.

Maar wie weet ga ik binnenkort een poging wagen. Het kwam dus niet alleen maar door de reis dat dit verhaaltje iets langer op zich heeft laten wachten maar ook omdat er zoveel te ontdekken en te zien is en tja dat moet natuurlijk wel gebeuren.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s