…maar de poort is open!

Geen writesblock, geen corona ook niet verdwaald. De reden dat het zo lang heeft geduurd voordat ik weer voor dit blog het toestenbord heb kunnen vinden is even simpel als duidelijk.

Hier in Gällö loopt de klok sneller dan mijn geest en lichaam. Oftewel ik kom iedere dag een paar uur te kort. Heb overal gezocht, en overal gekeken maar nope… niet te vinden. Op zich wel prettig natuurlijk dat ik hier geen dagen uit het raam zit te kijken om te zien of en hoe het gras groeit maar voor het op de hoogte houden van andere over het wel en wee is het iets minder briljant.

Ik weet het we hebben allemaal evenveel tijd dus eigenlijk is het geen excuses. Kwestie van prioritieten geven aan dingen daar draait het om. En ik geef graag van alles en zoveel als het kan maar met prioriteiten heb ik op een of andere fiets nog nooit een goede relatie gehad dus je snapt het wel moelijk, moeilijk.

Of eigenlijk toch ook weer niet… je kunt het ook simpel houden (en daar ben ik dan wel weer heel goed in). Ik leg het uit. Prioriteren stellen is keuzes maken qua urgentie en belangrijkheid van de dingen die je wilt of moet doen. Zolang je er maar voor zorgt dat laten we zeggen de helft daarvan de dingen zijn die je leuk vindt en de andere helft niet. Dan heb je al een groot deel van het tijdsprobleem opgelost. Echter in het geval dat je alleen maar leuke dingen te doen hebt of wilt doen dan komen de problemen al rap om de hoek kijken. Zit je daar weer mee, en moet je dat oplossen dus je begrijpt nog minder tijd.

Laat ik nou in de hele prettige situatie zitten dat mijn bezigheden voor 99,8% uit dingen bestaat die ik leuk vind, graag doe en het liefst nog meer. Die andere 0,2% is slapen, doe ik ook wel graag daar niet van, maar eigenlijk zonde van mijn tijd. Maar omdat dat medisch gezien toch wel noodzakelijk is zo nu en dan reserveer ik daar toch maar wat tijd voor per dag.

Dit zijn een boel woorden om te vertellen dat ik druk, drukker en nog meer druk ben. Ik kom domweg elke dag tijd te kort. Ik ben hier nu wel geteld 82 dagen maar het voelt als 2. De tijd vliegt hier sneller voorbij dan die solar winden hier boven ons (en die gaan toch met een gangetje van zo tussen 250 – 750 km per SECONDE. Dus best snel eigenlijk.)

Er is hier zoveel te doen en te beleven dat het gewoon niet te doen is om daar elke keer weer een stukje over te schrijven. De kanotocht b.v. van een maandje geleden. Geweldig mooi door de natuur varen dacht ik nog voor we vertrokken. Nou dat liep, ja je zou denk voer, maar lopen was er dit keer ook bij. door het gebrek aan regen was het water iets lager dan verwacht en moesten we hele stukken met de kano op de rug door het riviertje over boomstammen en stenen kruipen. Wat een tochtje van 2 uur had moeten zijn werd er eentje van bijna 6. Maar wel belachelijk mooi.

Of zoals 2 weken geleden… was er eens een beer gesignaleerd, ja een echte en niet in een kooitje. Later zouden het er zelfs twee zijn dus tja daar moet ik dan natuurlijk naar opzoek met de camera voor een onvergetelijk plaatje. Helaas niet gevonden maar dat komt vast omdat ik er op de quat achteraan ging en die is nou niet echt elektrisch uitgevoerd dus dat beest hoorde mij natuurlijk al van verre aankomen. Goede kans dat die me vreselijk heeft zitten uitlachen vanuit de struiken, maar ja daar komen ik nooit achter.

Behalve allemaal van dit soort leuke dingen moet er ook nog gewerkt worden zo nu en dan. En aangezien ik mijn werk ernstig leuk vind is dat ook geen straf. Al helemaal niet omdat ik vanuit mijn luie (werk)stoel uitkijk over het meer. Voordeel van mijn werk is dat je onder het mom van “ik zit na te denken” ongestraft uren uit het raam kunt kijken zonder dat iemand er over begint. Dat scheelt een hoop gedoe.

En omdat ik mijn werk zo leuk vind, heb ik besloten om een Zweedse firma op te richten wat natuurlijk ook de nodige tijd in beslag neemt. Maar dit soort berichten typen vind ik ook erg leuk. Toch heb ik besloten om het op een laag pitje te gaan zetten. Ik schrijf dit nu op zaterdagochtend om 6:09 uur wat helemaal niet erg is, maar toch…

Kortom het was kort maar krachtig. En wie weet komt er in de toekomst wel weer nieuwe verhalen, maar voor nu ga ik de inkt die ik hier verbruik voor andere zaken gebruiken. Ik zet hier onder nog wel even een aantal plaatjes van de afgelopen periode zodat jullie zien dat er geen woord overdreven is van hoe mooi het hier is. Ben je dan nog niet overtuigd dan zou ik zeggen kom gerust een keer langs. Ik weet nog een hele leuke camping. www.campviking.se voor wie er zin in heeft. En dat gedoe over code oranje… pff als echt Nederlander moet je daar toch juist trots op zijn, op vakantie naar een code oranje gebied. Onze koning zal trots op je zijn…

Een gedachte over “De deur gaat sluiten…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s